8.Çështja e Sheikh Dāna: Zullumi i ʿArafāt al-Muḥammadīj dhe bërja tebdi e tij ndaj Sheikh Dānā ʿAbd Allāh
Në këtë pjesë vazhdojmë dokumentimin e modelit të shtypjes, fabrikimit dhe tabdīʿ-it të padrejtë që praktikojnë ʿArafāt al-Muḥammadī dhe ndjekësit e tij. Pas pjesëve të mëparshme që dokumentonin gënjeshtrat e tij ndaj të pafajshmëve, tani i kthehemi trajtimit të tij ndaj Shaykh Dānā ʿAbd Allāh, një Shaykh selefij kurd të cilin ʿArafāt e shpalli të humbur, të devijuar dhe novator për shkak të një deklarate që u shtrembërua, megjithëse kuptimi i saj është i qartë nga vetë pyetja që ʿArafāt vetë e lexoi me zë të lartë.
Kjo pjesë do të tregojë se si ʿArafāt e shpërfilli kontekstin e Shaykh Dānā, bëri analogji të rreme, nxori gjykime të ashpra, dhe pastaj refuzoi të lexonte sqarimin ose mbrojtjen e Shaykh Dānā, duke kërkuar në vend të kësaj që ai të pendohej për deklarata që nuk i kishte bërë. Ajo përfshin shfajësimin e Shaykh Dānā, përgjigjen e tij të detajuar me shkrim dhe dëshminë e Shaykh ʿAlī al-Ḥudhayfī dhe Shaykh Fawwāz al-Madkhalī, që të dy e zbulojnë standardet e dyfishta të ʿArafāt dhe sjelljen e tij të dëmshme.
Kjo tregon se ngjarja nuk është e izoluar, por pjesë e një modeli më të gjerë tabdīʿ-i, taḍlīl-i dhe tajrīḥ-i të nxituar, i drejtuar ndaj selefijve që refuzojnë t'i nënshtrohen autoritetit të ʿArafāt, ndërsa ai hesht për novatorëve dhe rebelëve të vërtetë, ose i mbështet ata.
Padrejtësia dhe tabdīʿ-i i ʿArafāt al-Muḥammadī kundër Shaykh Dānā ʿAbd Allāh
NË NJË ARTIKULL TË MËPARSHËM (arafat-lies) dokumentova gënjeshtrat dhe trillimet e shumta të ʿArafāt al-Muḥammadī dhe përkrahësve të tij, që ata i ndërtuan mbi disa mesazhe zanore private timen të majit 2021, ndarë vetëm me një person. Ata bënë trillimet më të tmerrshme dhe shtrembërimet më të ashpra të qëllimit për të më shpallur të humbur dhe armik të dijetarëve. Ndërsa ata më shpifnin dhe më sulmonin, unë ua kisha dërguar mesazhet zanore, për një vlerësim të drejtë, një prej shaykhëve; ai i bëri të përkthehen disa herë nga persona të ndryshëm, dhe përfundimi i tij ishte shumë i ndryshëm nga ai i gënjeshtarit të provuar dhe të vërtetuar, ʿArafāt al-Muḥammadī.
Ata bënë supozime, pretendime dhe akuza kundër meje për muaj të tërë pa e paraqitur regjistrimin, edhe pas kërkesave të shumta, çka provon se e dinin që ishte gabim ta përdornin këtë regjistrim privat si mjet për të më sulmuar dhe shpifur publikisht.
Megjithatë, ky episod, që është ende në vazhdim dhe vazhdon të marrë përmasa në këtë çast, nuk është rast i izoluar. Është më tepër një nga shembujt e shumtë ku individë si ʿArafāt al-Muḥammadī mendojnë se kanë ndikimin dhe autoritetin për të shkelur e për të shtypur shaykhë dhe studentë të tjerë selefi, për të gënjyer për ta, për të shqiptuar tabdīʿ ndaj tyre, për t’i shpallur të humbur në fe dhe për të kërkuar që këto gjykime të pranohen.
Në këtë artikull dua të trajtoj një rast të ngjashëm që ndodhi më herët këtë vit, në janar 2026, që ka të bëjë me një shaykh kurd, Shaykh Dānā ʿAbd Allāh, i cili është një viktimë tjetër e ʿArafāt dhe bandës së tij. Kjo në dritën e urdhrit profetik: «Ndihmoje vëllanë tënd, qoftë ai shtypës apo i shtypur.»[1] Dhe të urdhrit në hadithin e al-Barāʾ bin ʿĀzib:[2] «I Dërguari i Allāhut (صلى الله عليه وسلم) na urdhëroi shtatë gjëra dhe na ndaloi shtatë gjëra. Na urdhëroi të vizitojmë të sëmurin, të ndjekim përcjelljen e xhenazes, t’i themi atij që teshtin “Allāhu të mëshiroftë”, t’i përgjigjemi [ftesës së] atij që fton, të përhapim selāmin [përshëndetjen], të ndihmojmë të shtypurin dhe të ndihmojmë atë që ka bërë be që ta mbajë be-në e tij.»
Dhe në hadithin e emigrantëve që u kthyen nga deti dhe u pyetën nga i Dërguari i Allāhut (صلى الله عليه وسلم) çfarë kishin parë në Abisini. Ata përshkruan një grua nga asketët e tyre që mbante një shtambë me ujë mbi kokë dhe një i ri e shtyu midis shpatullave derisa ra në gjunjë dhe shtamba u thye. Atëherë ajo protestoi kundër tyre dhe u tha se drejtësia do të bëhet në Ditën e Ringjalljes, duke thënë: «Do ta dish, o tradhtar, kur Allāhu do të vendosë Kursī-n, do të mbledhë të parët dhe të fundit, dhe duart e këmbët do të flasin për atë që fituan [prej veprave]; atëherë do ta dish si do të jetë çështja ime dhe çështja jote tek Ai.» Atëherë i Dërguari i Allāhut (صلى الله عليه وسلم) tha: «Ajo ka thënë të vërtetën, ajo ka thënë të vërtetën. Si mund ta shenjtërojë Allāhu një komb ku i dobëti i tyre nuk e merr [të drejtën e tij] nga i forti i tyre?»[3]
Shaykh ʿAbd al-ʿAzīz bin Bāz (رحمه الله) tha, duke komentuar ajete dhe hadithe mbi padrejtësinë:[4]
Këto janë ajete dhe hadithe mbi ndalimin e padrejtësisë; padrejtësia ka një fund të keq dhe e keqja e saj është e madhe, … prandaj Allāhu e ka ndaluar … për shkak të agresionit, së keqes, korrupsionit, urrejtjes dhe armiqësisë që rrjedhin prej saj.
Ndihma ndaj të shtypurit është pra detyrim individual dhe i prerë për këdo që është në gjendje ta bëjë
Meqë kjo sjellje e ʿArafāt dhe bandës së tij nuk kufizohet në një vend, as te një person i vetëm, por përbën një model të qartë, dhe meqë orbita e tij vazhdon të zgjerohet në gjuhën angleze dhe ai vazhdon të fitojë përkrahës të rinj për çështjen e tij mes studentëve të dijes, është e rëndësishme të marrim një qëndrim parimor, në këtë rast për të mbrojtur nderin e një vëllai që gjithashtu u shkel dhe u shtyp me paturpësi.
Një vërejtje mbi “muwāfaqah”. Njerëz nga orbita e ʿArafāt kanë sugjeruar se disa mashāyikh dhe disa çështje ngrihen për shkak të “muwāfaqah”, domethënë përputhjes së interesave. Mund të jepet një krahasim. Imagjinoni një vjedhës që vjedh ʿAbd Allāh-un, Zayd-in, Khālid-in dhe ʿAmr-in. Këta të katër zbulojnë, përmes raportimeve, shkëmbimeve dhe kontakteve, se të gjithë janë vjedhur nga i njëjti person. Atëherë të gjithë flasin dhe paralajmërojnë kundër vjedhësit. Të thuash këtu se u mblodhën vetëm për shkak të “muwāfaqah” tregon se nuk është marrë nga Allāhu tawfīqi (suksesi) për ta kuptuar realitetin dhe për t’u mbajtur pas së vërtetës dhe drejtësisë. Përkundrazi, që këta katër persona të bashkohen për të ndaluar të keqen dhe për të vendosur drejtësinë, është ajo që e kërkon Sharīʿah.
Në të njëjtën mënyrë, kur persona të ndryshëm zbulojnë se janë viktima të një individi (dhe atyre pas tij e me të) për të cilin është provuar se është gënjeshtar dhe trazues, që sulmon padrejtësisht selefijtë, mes tyre mbjell farat e ndarjes ndërsa lavdëron novatorë, dhe nxit trazira në vendet myslimane, atëherë, nëse ata bashkëpunojnë për të sqaruar të vërtetën, ose me nismën e tyre të pavarur e kryejnë detyrën e ndihmës ndaj të shtypurit, asnjë njeri i mençur nuk thotë se kjo është “muwāfaqah”.
Pasi u bë i qartë sa më sipër, vazhdojmë:
Një vështrim mbi mënyrën e veprimit të ʿArafāt al-Muḥammadī
Më 26 janar 2026 u publikua një pyetje me përgjigje, në të cilën fjalët e Dānā ʿAbd Allāh, në origjinal në kurdisht, u paraqitën në një pyetje. Megjithëse arsyeja e deklaratës së tij ishte shumë e qartë në vetë pyetjen, ʿArafāt al-Muḥammadī, pa asnjë kujdes apo konsideratë, filloi të ekzagjerojë egërsisht dhe ta gjykojë autorin e këtyre fjalëve me tabdīʿ dhe taḍlīl.
Ja pyetja (siç u publikua në mesazhin me imazh) dhe përgjigjja në regjistrimin audio:
Pyetje: Cili është gjykimi për këtë shprehje: … Këtë e kanë bërë shokët e të Dërguarit (عليه الصلاة والسلام)! Pra mos themi “shokë (Ṣaḥābah)”, por “ata që kanë ardhur së fundmi [në Islām]”. Ky formulim është më i mirë dhe më i bukur, dhe përmban edukatë [domethënë respekt] ndaj gradës së shokëve…
ʿArafāt më pas u përgjigj dhe ndër ato që tha ishte kjo:
Këto janë fjalë të rreme dhe të ndyra, humbje dhe devijim…
Pastaj vazhdoi duke përmendur shkallët dhe virtytet e shokëve, si dhe përpjekjet dhe mundimet e tyre.
Ai që thotë për ta se nuk themi “shokë”, ai është i humbur, i devijuar, novator. Kjo i ngjan fjalëve të Ḥasan bin Farḥān al-Mālikī, Mutaraffiḍ-it, al-Rāfiḍī-t. Ai është ai që e shpiku këtë risi.
Më pas përshkruan çfarë bëri ky al-Mālikī duke e ndarë shoqërimin në dy lloje, njërin të përcaktuar në kuptimin sharʿī (Muhājirūnët dhe Anṣārët deri te marrëveshja e Ḥudaybiyyah-it) dhe tjetrin gjuhësor, që nuk dallon në asgjë nga përzierja që ndodh mes Profetit (صلى الله عليه وسلم) dhe jobesimtarëve e hipokritëve. Kështu ua hoqi këtë titull “shokë” një numri të madh prej tyre.
Pastaj thotë:
Këto fjalë (domethënë ato të Dānā ʿAbd Allāh) i ngjajnë atyre, ngaqë ai e hoqi këtë titull të madh, titullin e shokëve, dhe i bëri vetëm, siç tha, “së fundmi” në Islām. Kjo tregon injorancën dhe humbjen e tij… prandaj ai që i ka thënë këto fjalë duhet të pendohet dhe të tërhiqet.
Pastaj vazhdoi duke përmendur emrat e atyre shokëve që e pranuan Islāmin më vonë, duke thënë se ishin rreth dy mijë dhe se të gjithë janë “shokë”, dhe pastaj tha:
Ai që thotë: «Nuk themi “shokë” për shkak të asaj që ndodhi prej tyre në Dhāt Anwāṭ», kjo është fjalë e rëndë, risi dhe humbje; ai që e thotë është novator që shkatërrohet nga risia e tij, prandaj duhet të pendohet, përndryshe shpallet novator për këto fjalë.
Sa vijon duhet t’i jetë menjëherë e qartë lexuesit:
01 Arsyeja e vërtetë pse Shaykh Dānā ʿAbd Allāh tha atë që tha ndodhet në vetë pyetjen dhe nuk kërkonte shpjegim të mëtejshëm. Ai nuk e mohoi cilësinë e shokut të këtyre shokëve, por vetëm tha se duhet mbajtur ajo që është në hadith, “ata që kishin ardhur së fundmi” (në Islām), nga respekti për titullin “Ṣaḥābah”, që gabimi i justifikueshëm i bërë nga disa, ngaqë kishin hyrë së fundmi në Islām, të mos shtrihet te të tjerët. Këtu nuk ka asgjë, as nga larg as nga afër, që ua mohon titullin “Ṣaḥābah” atyre që ishin të përfshirë në ngjarje.
02 Megjithatë, ʿArafāt e humbi fare temën, edhe pse ishte e qartë si dita, në vetë pyetjen që e kishte lexuar vetë, dhe me vetëdije e shtrembëroi pyetjen, e përdredhi dhe e ktheu në diçka tjetër, pastaj shfaqi zell për shokët, bëri ekzagjerime të egra dhe e habiti dëgjuesin e tij, aq sa goditja dhe habia që prodhon ky lloj pseudo-dijeje e lë dëgjuesin të paaftë të mendojë me kritikë për atë që dëgjon, për shtrembërimin e ashpër dhe gjykimet jashtëzakonisht të vështira që jepen.
03 Për diçka që ose e kuptoi gabim ose e ekzagjeroi qëllimisht, ai përdori të gjitha përshkrimet dhe gjykimet e mëposhtme:
I humbur, i devijuar, novator, i ngjan Mutaraffiḍ-it, Rāfiḍī-t Farḥān al-Mālikī, injorancë, humbje, duhet të pendohet dhe të tërhiqet, novator, shkatërrohet nga risia e tij, shpallet novator nëse nuk pendohet.
Është një nga gjërat më të çuditshme që përkrahësit e ʿArafāt, ata që kanë hyrë në orbitën e tij dhe janë në të njëjtën anë të gardhit me të, nuk mund ta shohin realitetin e thjeshtë dhe komik në të cilin janë tërhequr. Domethënë që ʿArafāt ose ka probleme serioze me të kuptuarit e fjalës, në rastin më të mirë, ose se është e qëllimshme dhe e dëshiruar. Pastaj ai e ekzagjeron dhe e shtrembëron pyetjen, bën ekstrapolime të egra, jep analogji të rreme (si përmendja e al-Mālikī) dhe nxjerr gjykimet më shtypëse. Pastaj përkrahësit e tij mendojnë se ai ka një zell të tillë për fenë dhe është mbrojtës i saj, ndërsa gjithçka që keni është pseudo-dije, gënjeshtra, trillime dhe shtresa padrejtësie.
Kjo e shtyu më pas Dānā ʿAbd Allāh të publikojë një sqarim të shkurtër dhe një justifikim të vetes.
Justifikimi i Dānā ʿAbd Allāh
Shumë shpejt pas kësaj, Shaykh Dānā ʿAbd Allāh publikoi klipin vijues:
Përkthimi:
Lidhur me këtë regjistrim që Shaykh ʿArafāt al-Muḥammadī e hodhi poshtë, sipas të cilit unë do të kisha thënë se “ata që kishin ardhur së fundmi (në Islām)” nuk janë nga shokët: kjo (ky pretendim) është plotësisht e pavërtetë. I sfidoj të gjithë ata që i përkthyen fjalët e mia nga kurdishtja në arabisht për Shaykh ʿArafāt (të provojnë) se unë ia kam mohuar titullin “shoqërim” ose “shokë” atyre që kishin ardhur së fundmi në Islām (në këtë histori).
Thashë: Mos thoni “shokë”, që kjo kundërshti, ose ajo që ndodhi prej tyre, të mos bjerë mbi të gjithë shokët. Sepse ata ishin vetëm një grup, dhe e kishin justifikimin e tyre, kishin hyrë së fundmi në Islām, (dhe kjo) për ruajtjen e emrit (të titullit) “Shokët”, këtij emri të madh, që kjo (kjo ngjarje) të mos bjerë mbi të gjithë shokët. Unë nuk ua kam mohuar titullin “shoqërim”.
Kushdo që i ka përcjellë këto fjalë nga unë ka bërë tradhti në përkthim te Shaykh ʿArafāt. Shpresoj që ta përcillni te ai, Allāhu ju shpërbleftë.
Duhet vënë re këtu se Dānā ʿAbd Allāh mendoi se ishte tradhti në përkthim, por kjo nuk duket të jetë ashtu, sepse vetëm nga vetë pyetja, që ʿArafāt e lexoi vetë, është e qartë ç’donte të thoshte.
Artikulli i Dānā ʿAbd Allāh i 7 shkurtit 2026
Dānā ʿAbd Allāh më pas shkroi një artikull të gjatë në PDF me titull: «Respektimi i emrit të shoqërimit dhe i shokëve: nga edukata e njerëzve të së vërtetës. Një studim për të shpjeguar padrejtësinë dhe errësirën» (32 faqe), për të mbrojtur nderin e tij dhe për të treguar saktësinë e asaj që kishte thënë dhe për shkak të së cilës ishte shpallur novator i humbur që ndjek rrugën e “Mutaraffiḍ-it Rāfiḍī Ḥasan al-Mālikī”. E gjithë kjo është një tregues se si ʿArafāt e trajton nderin dhe gradën e selefijve që kanë përpjekje në daʿwah dhe në përcjelljen e dijes së fesë së Allāhut.
Ndër pikat e shumta të dukshme që Dānā ʿAbd Allāh nxori në pah është kundërthënia e hapur në fjalët e ʿArafāt kur tha: «Ky është i humbur, i devijuar, novator; kjo i ngjan fjalëve të Ḥasan bin Farḥān al-Mālikī», dhe pastaj më vonë: «Kjo është fjalë e rëndë, risi dhe humbje; ai që e thotë është novator që shkatërrohet nga risia e tij; duhet të pendohet, përndryshe shpallet novator për këtë fjalë».
Duke komentuar këtë, Dānā ʿAbd Allāh tha:
Kundërthënia jote është se ke gjykuar që ai është «novator, i humbur, i devijuar», pastaj thua: «Duhet të pendohet, përndryshe shpallet novator për këtë fjalë»; prandaj nuk e di cili nga dy gjykimet është i drejtë!! Dhe duket se audioja jote ka një bashkim të dy pjesëve [në regjistrim], sepse vërehet qartë një ndryshim zëri në mes.
Shënim: Më është njoftuar se kjo është ajo që ʿArafāt dhe ndihmësit e tij bëjnë ndonjëherë: marrin një regjistrim të një përgjigjeje, ose një pjesë, pastaj një pjesë e saj rifillohet (domethënë regjistrohet përsëri), pastaj bashkohet me origjinalin, dhe kjo është vënë re nga më shumë se një person.
Postimi i Dānā ʿAbd Allāh i 11 shkurtit 2026
Pastaj – disa ditë pas artikullit të mësipërm, pasi e kishte dërguar atë artikull për dijeninë e ʿArafāt al-Muḥammadī – Shaykh Dānā ʿAbd Allāh shkroi një postim (origjinali arabisht këtu), një përkthim i të cilit është më poshtë.
Lexo postiminFshih postimin+−
براءة الذمة من التشنيع والفرقة والمذمة
قلت سابقاً سيصل جوابي الليلة إلى الشيخ عرفات "الليلة " بخصوص انتقاده لي، من باب الإحسان، وذلك ليراجع نفسه وحكمه الجائر ،ودرءًا للفتنة ،وإلا فمن حقي الشرعي أن أرد عليه لأنه نشره في العام ولم ينصح سراً حيث رد عليَّ مرتين وتهجم وضلل من غير أن يفهم أصل القضية..
بأنني أحمل اليك رسالة من اخينا دانا عبدالله في مسألة حديث "ذات الانواط" ..
فأجاب الشيخ عرفات:
(ما عندي استعداد أن اقرأ منها شيئاً
فليكتب تراجعا…
ثم سأقرأها ، فليتراجع حتى لا يكثر القيل والقال في موضوع الصحابة.. )
هكذا كان جواب الشيخ عرفات، للشيخ أبي أيوب ...
فأقول لك ياشيخ عرفات مشفقأ عليك وناصحاً لك، والله أسهل شيئ علينا التوبة والتراجع في شأن صحابة النبي صلى الله عليه وسلم، إذا كنت قد اخطأت فيها ..
فالصحابة هم مهجة قلوبنا ، وتيجان رؤوسنا، و بهم نفتخر بهم ، وندافع عنهم ، نصول ونجول محتسبين الأجر من الباري تعالى ..
ولكن هذه الأساليب والتصرفات والمواقف منك يا شيخ عرفات لا انصاف فيها !!!
فأنت حكمت وبدعت وضللت في مسألة لا تعرف حيثياتها و ماذا قيل فيها ، وخاصة انها باللغة الكردية !!
ومع ذلك فأنت لست مستعداً أن تقرأ رسالة كتبها لك المظلوم المعني بالمسألة ، بكل احترام و أدب ومراعاة للأخوة....
فوالله هذا التصرف منك والتعالي ، أحق بالمراجعة والأوبة..
*وأزيد وأقول:
أولا/
انت ومن يترجم لك من أتباع محمد عبدالجبار، تريدون أن تثبتوا أمراً لم أقله !!
ووالله هذا كذب علي ، وهذا الاندفاع الذي أراه منك في اثباتها يدل على أمور نفسية خطيرة كالعجب والتعالي ...
فلسان حالك يقول ( ما أريكم إلا ما أرى )!!
وأجدني مضطرا إلى أن انقل كلام الشيخ ربيع في هذه المسألة وهو قوله:
"ولكن الحدادية لهم أصل خبيث وهو أنهم إذا ألصقوا بإنسان قولا هو بريء منه ويعلن براءته منه ، فإنهم يصرون على الاستمرار على رمي ذلك المظلوم بما ألصقوه به ، فهم بهذا الأصل الخبيث يفوقون الخوارج !!
[إتحاف أهل الصدق و العرفان بكلام الشيخ ربيع في مسائل الإيمان]
ثانيا/
أنه يدل على ضعف مستواك العلمي !!
فأنت تحكم على شخص، ولا تريد أن تقرأ كلام المخالف ولا سيما أن ماحصل لم تكن باللغة العربية فكان من الإنصاف بل الواجب عليك أن تسمع لصاحب الكلام المعني بالأمر ..
ثالثا/
ارجو منك ومن الذين معك
ألكف عن التهديد والارهاب الفكري مرة بالتبديع ومرة بالتحذير ومرة بالنصيحة المبطنة بالتهديد والطعن !!
تطلب مني التوبة من غير أن تفهم أصل القضية ؟؟!!
وليكن معلوماً لديك:
بأننا لا يخوفنا هذه التهويلات والتشديدات الجائرة ولايروج عندنا مادام في جعبتك ضحالة من الحجة والانصاف لأن السلفي تربى على السنة والحجة والبرهان فلا ينخدع بهذه التهويلات ويعلم أن للباطل جولة ثم يتلاشى ، فالإمام ربيع السنة عندما اتهم بأنه يسيء الأدب مع الصحابة في عدة مواقف والفاظ تاب واعتذر عن مسألتين وتاب عنهما، ورد اكثرها وبين خيانتهم في نقل كلامهم وبين في بعضها أنه ليس بطعن كما فهمه أهل التنطع والجهل ..
رابعا/
وأقولها بكل صراحة الآن فهمت لماذا الشيخ نزار يستخدم بعض الالفاظ والاساليب التي كانت فيها بعض الشدة ؛ لأنكم عندكم امور و تصرفات عجيبة و غريبة وظالمة و خطيرة ...الخ
لذلك فالشيخ نزار معذور في ذلك ..
و سيأتي مزيد بيان لهذه المسألة ..
والله المستعان ، و صلى الله على نبينا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين
دانا عبدالله احمد
23شعبان1447
Çlirim nga përgjegjësia për nënçmimin, ndarjen dhe qortimin
Kam thënë më parë se përgjigjja ime do t’i arrijë sonte Shaykh Arafat-it – “sonte” – lidhur me kritikën e tij ndaj meje, nga mirëdashja, që ai ta vërë në pyetje veten dhe gjykimin e tij të padrejtë, dhe për të larguar përçarjen. Përndryshe, është e drejta ime e ligjshme t’i përgjigjem, sepse ai e shpërndau publikisht dhe nuk këshilloi fshehurazi: më hodhi poshtë dy herë, u hodh mbi mua dhe më shpalli të humbur pa e kuptuar as thelbin e çështjes..
Pasi vëllai ynë i nderuar Shaykh Abu Ayyub kontaktoi dje Shaykh Arafat al-Muhammadi-n dhe i përcolli: «Të sjell një mesazh nga vëllai ynë Dana Abdullah për çështjen e hadithit të “Dhat Anwat” …»
Shaykh Arafat u përgjigj: «Nuk jam i gatshëm të lexoj asgjë prej tij. Le të shkruajë një tërheqje… atëherë do ta lexoj. Le të tërhiqet që të flitet më pak për shokët…»
Kjo ishte përgjigjja e Shaykh Arafat-it ndaj Shaykh Abu Ayyub-it...
Prandaj të them, o Shaykh Arafat, nga mëshira për ty dhe këshilla e sinqertë: pasha Allāhun, gjëja më e lehtë për ne është pendimi dhe tërheqja sa u përket shokëve të Profetit (صلى الله عليه وسلم), nëse në të vërtetë kam bërë një gabim në këtë çështje..
Shokët janë bebja e syve të zemrave tona dhe kurorat e kokave tona; ne krenohemi me ta dhe i mbrojmë; ne mundohemi, duke shpresuar shpërblim te Krijuesi, i Lartësuari.. Por këto metoda, këto sjellje dhe këto qëndrime të tuat, o Shaykh Arafat, nuk kanë asnjë drejtësi!!!
Ke gjykuar, ke shpallur risi dhe e ke cilësuar humbje në një çështje, hollësitë e së cilës nuk i di, as çfarë u tha në të – sidomos që ishte në gjuhën kurde!!
Dhe me gjithë këtë, nuk je i gatshëm të lexosh një letër që ta shkroi pala e dëmtuar e përfshirë në çështje, me gjithë respektin, mirësjelljen dhe kujdesin për vëllazërinë.... Pasha Allāhun, kjo sjellje dhe kjo lartësi e jotja meritojnë më shumë t’u rishikohen dhe të braktisen..
Do të shtoj dhe do të them:
E para: Ti dhe ata që të përkthejnë, nga përkrahësit e Muhammad Abdul-Jabbar-it, doni të vërtetoni diçka që nuk e kam thënë!! Pasha Allāhun, kjo është gënjeshtër ndaj meje, dhe kjo ngutje që e shoh te ti për ta vërtetuar tregon çrregullime të rënda psikologjike si kotësia dhe lartësia... Gjendja jote shpirtërore thotë: “Nuk po ju tregoj veçse atë që shoh”!! Detyrohem të sjell fjalët e Shaykh Rabee-it për këtë, që janë:
«Por Haddadiyyah-u ka një parim të keq: kur ia ngjitin dikujt një deklaratë për të cilën ai është i pafajshëm dhe ai deklaron pafajësinë e tij ndaj saj, ata këmbëngulin të vazhdojnë ta akuzojnë këtë të ngarkuar padrejtësisht me atë që i kanë përshkruar. Me këtë parim të keq ata e tejkalojnë Khawarij-ët!!» [Nga: It-haaf Ahl al-Sidq wal-‘Irfan bi-Kalaam al-Shaykh Rabee’ fi Masaa’il al-Eemaan]
E dyta: Kjo tregon dobësinë e nivelit tënd shkencor!! Gjykon një person dhe nuk dëshiron të lexosh fjalët e atij që nuk pajtohet, sidomos që ajo që ndodhi nuk ishte në arabisht. Drejtësia, madje detyra, kërkonte që të dëgjoje zotin e fjalëve të përfshirë në çështje..
E treta: Të lutem ty dhe atyre që janë me ty të ndalni kërcënimet dhe terrorin intelektual – herë me tabdīʿ, herë me paralajmërim, herë me këshillë të shoqëruar me kërcënime dhe përgojime!!
Kërkon nga unë pendimin pa e kuptuar as thelbin e çështjes??!!
Dije: Ne nuk trembemi nga këto ekzagjerime dhe ashpërsi të padrejta, dhe ato nuk kanë peshë tek ne për sa kohë që tirri yt është bosh nga prova dhe drejtësia. Selefiu rritet mbi Sunnetin, provën dhe argumentin – nuk mashtrohet nga këto ekzagjerime dhe e di se e kota ka radhën e vet dhe pastaj zhduket. Imām Rabee‘ al-Sunnah, kur u akuzua për mungesë edukate ndaj shokëve në disa situata e shprehje, u pendua dhe kërkoi ndjesë për dy çështje dhe u tërhoq prej tyre, hodhi poshtë shumicën e akuzave, tregoi pandershmërinë në citimin e fjalëve të tij dhe sqaroi në disa raste se nuk ishte nënçmim siç e kuptuan njerëzit e fanatizmit dhe të injorancës..
E katërta: E them hapur: tani e kuptova pse Shaykh Nizar përdor disa fjalë e metoda që përmbanin një ashpërsi; sepse ju keni gjëra dhe sjellje të çuditshme, të çuditshme, të padrejta e të rrezikshme, e kështu me radhë. Prandaj Shaykh Nizar është i justifikuar në këtë drejtim..
Shpjegime të tjera për këtë çështje do të pasojnë..
Allāhu është ai nga i cili kërkohet ndihmë, dhe Allāhu e bekoftë Profetin tonë Muhammad dhe gjithë familjen e tij e të gjithë shokët e tij.
Dana Abdullah Ahmad 23 Sha’ban 1447
Komente dhe vërejtje
Nga sa më sipër, lexuesi mund ta krahasojë lehtë këtë situatë me timen, që është pothuajse e njëjtë, dhe jo pa arsye ʿArafāt është cilësuar gënjeshtar nga shumë persona të ndryshëm, secili me përvojën e vet, ose duke komentuar përvojën e të tjerëve, pas hetimit të hollësishëm. Mund të bëhen disa vërejtje dhe vëzhgime.
01 Lehtësia me të cilën ʿArafāt gënjen, trillon dhe shtrembëron në çështje që janë të thjeshta dhe të dukshme në shikim të parë për një person me edhe më të voglën dije.
02 Lehtësia me të cilën nxjerr gjykime të fuqishme mbi persona me gradë, të respektuar ose që e meritojnë respektin.
03 Përbuzja mendjemadhe me të cilën i trajton njerëzit pasi i ka shpifur dhe shtypur, duke refuzuar të pranojë se ishte gabim, dhe duke refuzuar madje të lexojë protestën dhe mbrojtjen e tyre pasi janë shpifur.
04 Kërkimi i pendimit të tyre për diçka që ai ose e kuptoi gabim (në rastin më të mirë) ose e përmendi qëllimisht në mënyrë të pavërtetë, dhe pastaj shqiptimi i tabdīʿ dhe taḍlīl ndaj tyre, çka tregon talljen që ai, si person, përbën ndaj shkencës fisnike dhe ndërmarrjes së al-jarḥ wal-taʿdīl.
05 Lëshimi i besnikëve, trollëve dhe ushtarëve të tij kundër atyre për të cilët flet keq, të cilët të gjithë mendojnë se po bëjnë një xhihād fisnik kundër novatorëve të humbur e të devijuar për të mbrojtur shokët në këtë rast, ose dijetarët në raste të tjera, e gjitha e bazuar në mosnjohjen (në rastin më të mirë) ose pandershmërinë e qartë të shaykhut të tyre.
06 Viktima e gjorë atëherë e gjen veten të detyruar të shpjegohet gjatë, ndërsa zëri i saj mbytet sepse ʿArafāt al-Muḥammadī e ka dhënë tashmë gjykimin e pagabueshëm, që merret si i parevokueshëm dhe përfundimtar, dhe ndihmësit e tij e sigurojnë këtë me lloje të ndryshme terrori intelektual.
07 Shkaktimi i ndarjeve, armiqësive dhe urrejtjeve brenda komuniteteve selefije duke i polarizuar dhe duke kërkuar që gjykimet e tij shtypëse të zbatohen dhe të ndiqen.
08 Urgjenca e jashtëzakonshme e asaj që Shaykh ʿAlī al-Ḥudhayfī këshillon prej kohësh; edhe ai është prej kohësh viktimë e abuzimit dhe shpifjes, thjesht sepse ka këshilluar me Sunnetin dhe këshillën e dijetarëve të mëdhenj, si Shaykh Rabīʿ, në çështje të rënda e serioze që prekin sigurinë e rajonit.
Dr. ʿArafāt al-Muḥammadī është shkaku i këtyre sprovave Nga Shaykh ʿAlī al-Hudhayfī
Për sa kohë ʿArafāt al-Muḥammadī vazhdon t’i trajtojë thirrësit në këtë mënyrë, problemet do të vazhdojnë, përçarja do të vazhdojë, si dhe mosmarrëveshjet,
ʿArafāt është një njeri shumë i keq, dhe shpresoj që t’i dëgjosh dëshmitarët që këshillojnë sinqerisht, që duan të mirën për daʿwah-un selefij dhe janë shumë më të pastër se ʿArafāt al-Muḥammadī, dhe mes tyre dhe ʿArafāt al-Muḥammadī nuk ka asnjë armiqësi.
Kur një njeri bëhet i njohur për gjëra të këqija, dhe lajmet për këtë përcillen masivisht nga të gjitha anët, nuk lejohet të lihen pas dore këto lajme sikur të mos kishte dëgjuar e të mos kishte ditur.
Kam mësuar gjëra për Dr. ʿArafāt al-Muḥammadī, disa që i kam vërejtur vetë gjatë shoqërimit tim me të, nga ajo që mësova për qëndrimet e tij me disa parti politike, dhe të tjera të shumta që më kanë përcjellë shumë vëllezër të virtytshëm nga shumë vende, arabe e të tjera, dhe që njeriu i drejtë nuk mund t’i hedhë poshtë. Të gjitha këto lajme tregojnë se ai është njeri shumë i rrezikshëm për daʿwah-un selefij.
Lajmet për prishjen e tij janë përcjellë masivisht (tawātur) nga shumë rrugë [përcjelljeje] të tilla sa është e pamundur që bartësit e tyre të kenë rënë dakord për të gënjyer, dhe këto lajme erdhën nga Medina, Jemeni, Bahreini, Egjipti, Indonezia, Britania e Madhe dhe vende të tjera. Në disa nga këto vende lajmet janë mutawātir, të ardhura nga më shumë se një vend. Pra çfarë ndodh kur bashkohen me lajmet e tjera? Dhe nëse janë lajme që bëhen mutawātir te një person i vetëm vetëm nga shumëllojshmëria e rrugëve të tyre, çfarë ndodh kur bëhen mutawātir te shumë persona të besueshëm dhe të virtytshëm, dhe nga vende të ndryshme,
Këto lajme [për shkak të bollëkut të tyre] nuk duhen lënë pas dore, edhe sikur pjesët e tyre veç e veç të mos ishin autentike në vetvete. Çfarë ndodh pra nëse janë autentike në vetvete? Nuk lejohet – pasha Allāhun – të lihet pas dore këtë përcjellje masive.
Dr. ʿArafāt al-Muḥammadī i ndau selefijtë në shumë vende të botës me manovrat, padrejtësinë dhe komplotin e tij. Ai fsheh të vërteta, rekomandon disa njerëz të novatorisë, rekomandon disa devijues, mbulon devijues të tjerë, lufton studentët e dijes që i kundërvihen komploteve të tij, dhe lëshon kundër tyre bandën e tij të budallenjve, e kështu me radhë.
Komplotet e këtij njeriu arritën deri aty sa t’u fshehë gjëra dijetarëve për të nxjerrë një fatwā që mbështet disa parti politike në derdhjen e gjakut të pafajshëm dhe në përmbysjen e sundimtarëve, dhe komplotet e tij arritën deri te ndihma ndaj atyre që thërrasin për ndarjen e Jemenit. Çfarë poshtërsie mund të ketë pas kësaj?
Pasha Allāhun, ky njeri duhet gjykuar në një gjyq të drejtë dhe ndëshkuar me atë që e frikëson atë dhe të ngjashmit e tij mes tradhtarëve.
Ai i mashtroi disa të rinj dhe i hodhi në prehrin e disa partive politike në Jemen, aq sa këta të rinj të gjorë u bënë të humbur, viktima të këtij njeriu.
Dijetarët e kundërshtuan Ḥaddādiyyah-un sepse ata shqiptojnë tabdīʿ ndaj selefijve që gabojnë për gabime që nuk e meritojnë tabdīʿ. Ndërsa ʿArafāt al-Muḥammadī dhe ata që janë me të, luftuan burra të nderuar dhe i larguan nga Salafiyyah-u sepse ishin burra të nderuar dhe njerëz të besuar për daʿwah-un; ata nuk e pranuan që Salafiyyah-u të përfshihej në luftërat e partive politike.
Shumë njerëz e kanë vënë në pikëpyetje drejtësinë (ʿadālah) e ʿArafāt al-Muḥammadī, dhe ata që e bënë këtë janë dijetarë dhe studentë të dijes, dhe janë të shumtë. Ata e njohën siç duhet dhe e akuzuan për gjëra të rënda. Prandaj nuk lejohet që ta lini ta prishë daʿwah-un, dhe nuk lejohet – pasha Allāhun – të heshtet për këto devijime të raportuara masivisht; në heshtjen për to ka dëm të madh për daʿwah-un selefij.
Pasha Allāhun, Allāhu do të na pyesë për daʿwah-un, për ndarjen e të rinjve, dhe për gëzimin keqdashës të njerëzve të novatorisë ndaj daʿwah-ut.
Si përfundim, nuk mund të bëjmë veçse të kujtojmë atë që tha ajo grua në Abisini, fjalët e së cilës i Dërguari (صلى الله عليه وسلم) tha se ishin të vërteta: «Do ta dish, o tradhtar, kur Allāhu do të vendosë Kursī-n, do të mbledhë të parët dhe të fundit, dhe duart e këmbët do të flasin për atë që fituan [prej veprave]; atëherë do ta dish si do të jetë çështja ime dhe çështja jote tek Ai.»
Për shënim: unë nuk kam asnjë lidhje apo marrëdhënie me këtë vëlla, Dānā ʿAbd Allāh, nuk kisha dëgjuar kurrë për të më parë; megjithatë, mes Ahl al-Sunnah ka dashuri dhe besnikëri kudo që ata janë, dhe pasi e pashë e e provova këtë padrejtësi, desha ta kryej detyrimin individual të përmendur nga Shaykh Bin Bāz (رحمه الله) për këdo që është në gjendje, duke shpresuar që një barrë të më hiqet në Ditën e Ringjalljes, dhe që Ahl al-Sunnah ta njohin dhe ta refuzojnë të keqen kërcënuese të saj dhe t’u ngrihen atyre që e kryejnë pa frikësuar askënd tjetër përveç Zotit të botëve.
Allāhu e mbroftë këtë vëlla dhe çdo anëtar tjetër të Ahl al-Sunnah që ka pësuar të njëjtin trajtim nga ky lloj njerëzish që shqiptojnë tabdīʿ ndaj selefijve ndërsa lavdërojnë novatorë ḥaddādī, dhe që pretendojnë se i duan dijetarët por komplotojnë për t’u gënjyer atyre për çështjet më të rënda që prekin shtetet dhe popujt, Āmīn.
Përditësim: mbi përdorimin e fjalëve të Shaykh Fawwāz al-Madkhalī nga ʿArafātiyyah-u
Më 11 shkurt 2026, Shaykh Fawwāz al-Madkhalī, që sapo kishte mësuar për çështjen e mësipërme dhe për fjalët e ʿArafāt rreth saj, bëri një postim në të cilin vuri në dukje se ʿArafāt i hedh poshtë me nxitim disa njerëz, por i lë të qetë të tjerë që bëjnë gabime të rënda të nxitura nga pasionet:
Ajo që është e habitshme te ʿArafāt al-Muḥammadī është se ai hodhi poshtë një nga vëllezërit kurdë për shkak të kuptimit të tij të keq të hadithit të Dhāt Anwāṭ, nga i cili mund të tërhiqet, ndërsa ne nuk i gjejmë as gjysmën e këtij qëndrimi dhe as një të dhjetën e kësaj shpejtësie në hedhjen poshtë ndaj Ḥalabiyyīn-ëve të paqëndrueshëm në Irak, të cilëve u njihen kthesat dhe paqëndrueshmëria e qëndrimeve.
Më pas vazhdoi duke vënë në pah heshtjen e plotë të ʿArafāt kur u ekspozua për bashkëpunimin e tij me shaykhët e Adenit dhe mbështetjen e tyre për Këshillin Kalimtar separatist (domethënë në rebelim), dhe si komplotoi për t’i gënjyer Shaykh Rabīʿ-it për të nxjerrë një fatwā në favor të separatistëve (rebelëve), dhe po ashtu si u takua me udhëheqësin e rebelëve, ʿAidrūs al-Zubaydī, në Riyāḍ. Ai vuri në dukje se kjo tregon që ʿArafāt ka dy standarde në gjykimet e tij, që hedhjet poshtë dhe rekomandimet e tij ndjekin pasionet, dhe që hedhja poshtë e Dānā-s nga ʿArafāt nuk vjen nga zelli për besimin dhe metodologjinë, por nga fakti që këta vëllezër kurdë në Irak u kundërvihen miqve të tij.
Disa fanatikë dhe besnikë të ʿArafāt i përdorën dy a tri fjalitë e para të paragrafit të parë si provë që ʿArafāt ka të drejtë, e shpërfillën pjesën tjetër të postimit dhe u përpoqën ta kthejnë situatën duke e zbatuar të njëjtën vërejtje ndaj vetë Shaykh Fawwāz-it. Domethënë: si ndodh që ti (Fawwāz) hesht para gabimeve të këtij grupi? Por kjo është vetëm një mjet për ta larguar vëmendjen nga modeli i njohur i sjelljes së ʿArafāt, që gjen mënyra për të sulmuar selefijtë ndërsa hesht për devijuesit, nëse nuk i mbron e nuk i lavdëron, si dhe për devijimet e rënda në të cilat vetë është bashkëpunëtor, si ndihma ndaj rebelimit dhe shkëputjes.
Megjithatë, meqë çështja ishte e re, Shaykh Fawwāz nuk i dinte të gjitha hollësitë dhe e kishte marrë çështjen sipas dukjes kur e shkroi këtë postim. Pastaj një student dijeje e kontaktoi dhe e njoftoi për hollësitë, duke treguar se ʿArafāt dhe grupi i tij kishin shtrembëruar fjalët e këtij vëllai, se ishte gënjyer për të, dhe i dërgoi një regjistrim audio të Dānā-s që e shpjegon çështjen.
Pas kësaj, Shaykh Fawwāz bëri po atë ditë një postim tjetër, në të cilin tha sa vijon:
Lexo postiminFshih postimin+−
#ولكل_قوم_وارث
عرفات المحمدي مُطالَب اليوم بالرد الواضح والصريح على ما كتبه الأخ دانا عبد الله الكردي، والذي اتهم فيه بتحريف كلامه والتلاعب به، والطعن في صدقه وصدق من تولى ترجمة حديثه الذي انتقده فيه.
فإن كانت الترجمة فعلا خاطئة، فهذا منزلق خطير يضاف إلى سلسلة منزلقات سابقة وقع فيها الرجل، وتكشف عن استخفاف غير مقبول بالأمانة العلمية.
لا مجال للصمت أو المراوغة، بل لا بد من موقف واضح يضع النقاط على الحروف.
#فواز_بن_علي_المدخلي
٢٣ شعبان ١٤٤٧
١١ فبراير ٢٠٢٦
ʿArafāt al-Muḥammadī thirret sot të japë një përgjigje të qartë dhe të shprehur ndaj asaj që shkroi vëllai Dānā ʿAbd Allāh al-Kurdī, i cili e akuzoi se i shtrembëron fjalët e tij dhe i manipulon, dhe vuri në dyshim sinqeritetin e tij si dhe të personit që mori përsipër përkthimin e fjalës së tij që ai kritikoi.
Nëse përkthimi ishte me të vërtetë i gabuar, kjo është një shmangie e rëndë, që i shtohet një serie shmangiesh të mëparshme në të cilat ka rënë njeriu, dhe që zbulon një nënvlerësim të papranueshëm të ndershmërisë shkencore. Nuk ka vend për heshtje as për shmangie; nevojitet një qëndrim i qartë që t’i vë gjërat në vend.
ʿArafātiyyah-u vazhduan të përdorin fjalët origjinale të Shaykh Fawwāz-it dhe e shpërfillën postimin vijues të të njëjtës ditë. Ata kanë gjithashtu fanatikë dhe sektarë që i përkthejnë këto çështje në anglisht duke u përpjekur ta shfajësojnë ʿArafāt al-Muḥammadī, ta hedhin poshtë Dānā ʿAbd Allāh-un dhe ta hedhin poshtë edhe këtë artikull që shkrova për të nxjerrë në dritë sjelljen e turpshme dhe të dëmshme të ʿArafāt al-Muḥammadī dhe besnikëve të tij.
Këtu ka disa pika që duhen vërejtur:
01 Dānā ʿAbd Allāh e ka sqaruar mjaftueshëm çështjen dhe është mbrojtur në dokumentin e tij 30-faqesh, dhe lexuesi mund t’i drejtohet atij për të gjitha hollësitë. Mashtrimi dhe pandershmëria e ʿArafāt dhe përkthyesve të tij bëhen të dukshme aty. Ngjan shumë me atë që ky gënjeshtar pa turp më ka bërë mua.
02 Lexuesi duhet të vërejë se kjo është rruga e ʿArafāt dhe e përkrahësve të tij të mashtruar që ecin pas tij në sprovat që ai nxit me tabdīʿ, taḍlīl dhe tajrīḥ të nxituar, të pamatur dhe të ashpër, duke ndjekur rrugën e mjeshtrave të tij, Ibn Hādī dhe al-Ḥajūrī, dhe të shokut të tij ḥaddādī, Hishām al-Beily. Ai nxit sprova brenda daʿwah-ut selefij, sidomos mes atyre që nuk janë në sferën e nënshtrimit të tij, dhe merr fjalë nga pyetje të shkëputura nga historia dhe konteksti i tyre për të ndërtuar gjykime shtypëse kundër njerëzve të Ahl al-Sunnah. Kjo çon pastaj në grindje dhe ndarje mes Ahl al-Sunnah, dhe prandaj karakteri dhe personi i ʿArafāt duhen trajtuar me mosbesim të madh. Disa që e kanë njohur personalisht dhe nga afër e kanë cilësuar madje agjent të infiltruar.
03 Disa përkrahës anglishtfolës të ʿArafāt i kanë përdorur këto fjalë të Shaykh Fawwāz-it për të sulmuar këtë artikull dhe personin tim, dhe ose e shpërfillin postimin e dytë të Shaykh Fawwāz-it po atë ditë dhe përgjigjen e mjaftueshme të Dānā-s dhe justifikimin e tij, ose i njohin dhe janë thjesht përkrahës fanatikë të besnikërisë së verbër ndaj ʿArafāt, Allāhu i udhëzoftë.
